امیرالمؤمنین (علیه السلام)
الاخلاص ثمرة العبادة.
اخلاص ثمره عبادت است يعنى عبادت به سبب اخلاص بارور شود و سبب قرب و منزلت نزد خدا كه ثمره عبادت است گردد، و هر عبادتى كه خالص از براى خدا نباشد و در آن شائبه ريائى باشد ثمره بر آن مترتب نشود و بىحاصل باشد. و ممكن است كه مراد به «اخلاص» اخلاص كامل باشد كه به هيچ وجه به غير رضا و خوشنودى حق تعالى امرى منظور نباشد حتى ثواب و عقاب او و دخول در بهشت و خلاصى از جهنم چنانكه از بعضى احاديث ظاهر مىشود كه عبادت كامل آنست كه آنها نيز در آن منظور نباشد و بنا براين ممكن است كه اين معنى ثمره عبادت باشد و مداومت بر عبادات به تدريج سبب حصول اين معنى گردد و ظاهر است كه اخلاص كه شرط صحت عبادت است اين مرتبه نيست و قول بعضى از علما به اشتراط آن به غايت ضعيف است بلكه در آن همين كافيست كه غير حق تعالى و ثواب و عقاب او منظورى نباشد.
غرر الحکم 390